ԵՄ որոշ երկրներ դադարեցնում են զենքի մատակարարումը Եգիպտոս

Գերմանիան և Իտալիան միակղմանի կարգով դադարեցրել են զենքի արտահանումը Եգիպտոս՝ չսպասելով ԵՄ Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի որոշմանը:

ԵՄ Եգիպտոսի հետ հարաբերությունների վերանայմանն է նվիրված ԵՄ 28 երկրների արտգործնախարարների արտահերթ հանդիպումը: Նախարարները ԵՄ արտաքին հարաբերությունների հանձնակատար Քեթրին Էշթոնի կանչով ընդհատել են իրենց արձակուրդները: Ինչպես հաղորդում է РИА "Новости"-ն Էշթոնը հրավիրել է խորհրդակցություն՝ Եգիպտոսում առաջացած ճգնաժամի վեաբերյալ միասնական դիրքորոշման քննարկման և հրապարակման նպատակով:

Ինչպես ակնկալվում է, ԵՄ ԱԳՆ ներկայացուցիչները հանդես կգան Եգիպտոսում բռնության դեպքերի խիստ քննադատությամբ, որն արդեն խլել է 900 մարդու կյանք, ինչպես նաև հակամարտող կողմերին կոչ կանեն անմիջապես դադարեցնել հակամարտությունը և սկսել երկխոսություն՝ խաղաղ ճանապարհով ճգնաժամը հաղթահարելու համար:

Բացի այդ, ենթադրվում է, որ նախարարները արգելք կմտցնեն ԵՄ կողմից Եգիպտոսին հրոիռներ և այլ ռազմական տեղխնիկա, ինչպես նաև սարքավորումներ և հատուկ միջոցներ (որոնբք կարող են կիրառվել ներքին ռեպրեսիաների համար) մատակարարելու վրա:  

Բացի այդ, ակնկալվում է նաև Եգիպտոսին ֆինանստնտեսական օգնության հատկացման ծրագրերը սառեցնելու մասին որոշման ընդունում:

Մուբարաքը ազատ է արձակվել

Եգիպտոսի նախկին նախագահ Հոսնի Մուբարաքը դատարանի վճռով այսօր ազատ է արձակվել, այն բանից հետո, եբ նրա վրայից հանվել են մի շարք մեղադրանքներ: Նա բանտից դուրս կգա մինչև օրվա վերջ: Ավելի վաղ նրա փաստաբանը հաղորդել էր, որ իր պաշտպանյալը հնարավոր է ազատ արձակվի մինչև հինգշաբթի:

Ինչպես հաղորդում է Reuters-ը, հղում կատարելով դատական մարմիններում իր աղբյուրներին, դատարանը Մուբարաքին բանտում պահելու որևէ հիմք չի գտել:

Հիշեցնենք, որ Եգիպտոսի նախկին նախագահին մողադրում էին 2011թ-ի հակակառավարական ցույցերի մասնակիցների սպանության մեջ մասնակցություն ունենալու մեջ: 2011թ-ի հունիսին նա մեղավոր էր ճանաչվել, ապա դատարանը որոշում էր կայացրել իրականացնել կրկնաքի քննություն՝ դրանով իսկ բավարարելով բողոքարկման խնդրանքը:

Breaking News: Դամասկոսի մերձակայքում քիմիական զենքից կիրառումից զոհվել են 1188 մարդ

Սիրիայում՝ Դամասկոսի մերձակայքում քիմիական զենքի կիրառման զոհ են դարձել 1188 մարդ: Այս պահին դեռևս հայտնի չէ,թե հակամարտող կողմերից ով է կիրառել զենքը (զարին): Ականատեսների խոսքերով գրոհի համար կիրառվել են «Երկիր-երկիր» կարգի հրթիռներ:

Ընդդիմության ներկայացուցիչների պնդմամբ քիմիական զենքը կիրառվել է սիրիական բանակի կողմից: Ըստ նրանց՝ ռմբակոծումը իրականացվել է Դամասկոսի արևելյան շրջաններից:

ՄԱԿ-ի մասնագետները, որոնք ժամանել են Սիրիա, պետք է պարզեն քիմիական զենքի կիրառման և կիրառող կողմի մասին տեղեկությունների հավաստիությունը:

Նավթը՝ Լիբիայում պառակտման պատճառ

Լիբիայի ներքին գործերի նախարար Աշուռ Շավիլի հրաժարականից հազիվ մի քանի ամիս է անցել, բայց արդեն հրաժարական է տվել նրան այդ պաշտոնում փոխարինած Մուհամեդ Խալիֆա աշ-Շեյխը: Վերջինիս հրաժարականի պատճառ է դարձել վարչապետ Ալի Զայդանի հետ ունեցած տարաձայնությւոնները: Հրաժարականից հետո տրված հարցազրույցում նախկին նախարարը ներողություն է խնդրել երկրի նավթային ոլորտում կարգուկանոն հաստատել չկարողանալու համար, և դժգոհել է, որ վարչապետն ու խորհրդարանը խոչընդոտել են իր աշխատանքին:

Բացի ՆԳՆ ղեկավարի հրաժարականից վերջին շրջանում եղել են նաև 2 այլ հնչեղ հրաժարականներ՝ մայիսին իր պաշտոնը լքել է Պաշտպանության նախարար Մոհամեդ ալ-Բառգատին, իսմ մի քանի ամիս անց՝ Գլխավոր Շտաբի ղեկավար Յուսեֆ ալ-Մանգուշը: Այս բոլոր ցնցումները փորձագետների համար առիթ դարձան ենթադրելու, որ Լիբիայի կառավարող էլիտայում առկա է պառակտում, ինչը կարող է հանգեցնել քաղաքական ճգնաժամի:

Որպես տարաձայնությունների գլխավոր պատճառ նշվում է նավթի մաքսանենգության դեմ պայքարը: Չնայած հեղափոխությունից հետո Լիբիային հեշտությամբ հաջողվեց մեծացնել նավթի ստացումը մինչև օրական 1.6 մլն բարել, սակայն 2013թ-ին այդ ցուցանիշը ընկավ՝ հասնելով օրական 500 հազար բարելի: Այս ամենի պատճառ է դարձել զինված ցեղային միավորումների սեպարատիստական ձգտումները: Նրանց վերահսկողության տակ է Կիրիենաիկի նավթով հարուստ շրջանը, որտեղ նաև գտնվում են նավթի տեղափոխման հիմնական տերմինալները՝ Սեդրա, Բռեգա, Էզ-Զուէյտինա և Ռաս-Լանուֆ: Պահապանների խմբավորումները, որոնք հիմնականում կազմված են զինաթափվելուց հրաժարվող ապստամբներից, զբաղվում են նավթի հափշտակմամբ, ինչպես նաև խոչընդոտում են կետրոնական կառավարության արդյունավետ հակազդմանը: Նրանց գործողությունները և կենտրոնական իշխանությունների անօգնական վիճակը երկրի գանձարանի վրա շատ թանկ են նստում՝ միայն անցած տարի նավթի հափշտակումներից կազմած վնասը հասնում է 1.6 մլրդ դոլար:

Վարչապետ Ալի Զեյդանը արդեն հայտարարել է, որ պատրաստ է դիմել ծայրահեղ միջոցների հափշտակումների վերացման համար: Վերջերս կատարած իր հայտարարությունում վարչապետը սպառնացել է, որ նավթային տերմինալների մոտեցող ցանկացած նավ, որը պայմանագիր չի ունենա նավթի ողջ արտահանումը վերահսկող Ազգային նավթային ընկերության հետ, ռմբակոծման կենթարկվի:

Այնուամենայնիվ, շատերը կասկածում են, թե վարչապետի սպառնալիքները կարող են կասեցնել նավթային հափշտակումները, քանի որ ապստամբները պատրաստ են պաշտպանել իրենց եկամուտները զենքը ձեռքներին, իսկ նրանց հետ բաց հակամարտությունը կբերի նոր քաղաքացիական պատերազմի:

«Նավթային սեպարատիզմը» առավել խիստ դրսևորումներ է ունենում կրոնական և էթնիկ հակամարտությունների ֆոնին, միևնույն ժամանակ ներգրավելով առավել խոշոր խաղացողների, որոնք շահագրգռված են մատակարարումների կայունությամբ: Այս ամենում իր հետքը թողել է նաև գաղութային ժամանակաշրջանի թողած կամայական սահմանները: Ակնհայտ է, որ էներգառեսուրսների կրճատումը ողջ աշխարհում առավել մեծ սպառնալիք կստեղծի երկրների տարածքային ամբողջականության համար, ինչը կօգտագործվի թե՛ սեպարատիստների, թե՛ այդ ռեսուսների գնորդների կողմից:

Российско-азербайджанские отношения: взгляд из Армении

Динамика российско-азербайджанских отношений в свете недавнего визита президента РФ Владимира Путина в Баку, а также его возможное влияние на региональную расстановку баланса сил, стали одним из самых обсуждаемых тем в российских и южнокавказских СМИ за минувшую неделю, дав повод для различного рода манипуляций, комментариев и оценок. Комментирует Джонни Меликян, политолог,руководитель Центра политических и правовых исследований,(Ереван, Армения). Начнем с того, что 13 августа текущего года, в первый раз после 2006 года, а также после переизбрания в должности президента РФ, Владимир Путин с однодневным визитом посетил Азербайджан. Данный визит рассматривался в качестве начала регионального визита (Азербайджан, Иран) президента России, но по некоторым соображениям иранской стороны, визит в Тегеран был отменен. Несмотря на то, что подготовка визита была не такой уж и долгой, а он оказался однодневным, российская делегация была достаточно презентабельной и состояла из 6 министров, в том числе главы МИД РФ С. Лавров и Минобороны С. Шойгу, а также главы энергетических компаний: “LukOil” и “РосНефть”. По итогам визита было подписано 6 соглашений, среди которых: соглашение о сотрудничестве между “Роснефтью” и “Государственной нефтяной компанией Азербайджана” (ГНКАР); комплексный план азербайджано-российского сотрудничества на период 2013-2015 годы; программа сотрудничества в гуманитарной сфере до 2015 года и т.д. Состав делегации, а также все те соглашения, которые были подписаны в рамках визита, полностью очерчивают имеющиеся сферы взаимоотношений России и Азербайджана, которые до данного визита находились на спаде. Однако примечательными являются несколько факторов, сыгравших решающую роль в осуществлении данного визита, на которых мы остановимся поподробнее. Во-первых, данный визит следует связывать, прежде всего, с возобновлением российско-азербайджанского политического диалога, прерванного после недавнего ухудшения межгосударственных отношений. Отметим, что данное ухудшение полностью связано с попытками Азербайджана играть независимую и самодостаточную роль в регионе, переходящую в открытое соперничество по энергетической сфере со своим северным соседом – Российской Федерацией. На данные отношения повлияло также и сотрудничество Азербайджана с Североатлантическим альянсом, а кульминацией стало решение Баку повысить аренду за Габалинскую РЛС (радиолокационную станцию) в 2012 году с 7 млн. долл. до 300 млн. долл. США, и дальнейший отказ РФ от его эксплуатации и вывод ограниченного российского контингента с территории Азербайджана. Тем самым, данный визит должен был дать новый старт межгосударственным отношениям данных стран, которые заявили о намерении поиска общих интересов и возможного сотрудничества, в том числе и в энергетической сфере. Во-вторых, не менее важным, а может и самым основным, является то, что поездка была спланирована и осуществлена как раз в преддверии президентских выборов в Азербайджане, дата проведения которых назначена ЦИКом страны на 9 октября текущего года. Несмотря на то, что после конституционных изменений, 10 августа, ЦИК также утвердил кандидатуру действующего главы государства Ильхама Алиева для участия в выборах президента страны в третий раз, лидеры оппозиционных партий и движений Азербайджана посчитали данный шаг нелегитимным. Таким образом, данное недовольство послужило поводом к объединению всех оппозиционных политических сил страны в Национальный совет Азербайджана. Таким образом, внутриполитическая ситуация внутри страны на сегодняшний день является довольно напряженной, а оппозиционные деятели и их семьи постоянно подвергаются давлению и репрессиям со стороны властей. Сам, единый кандидат в президенты от оппозиционного Нацсовета Рустам Ибрагимбеков, был неоднократно назван “ставленником” или же “проектом” Москвы. В сложившейся ситуации, данный визит должен был, в какой-то степени лигитимизировать действующего президента страны не только на международном уровне, но и внутри страны, что является также достаточно серьезной поддержкой и карт-бланшем Алиеву со стороны Кремля. Однако, до сих пор, многие эксперты пытаются определить цену, которую придется заплатить официальному Баку за данную поддержку Москвы. В-третьих, в рамках данного визита актуализировались вопросы, связанные с Каспийским морем и возможным увеличением российско-азербайджанского военно-технического сотрудничества (ВТС). Тем самым, одним из достижений данного визита стало то, что согласно азербайджанскому центру журналистских военных исследований “Доктрина”, со ссылкой на неназванный российский военный источник, была достигнута договоренность по углублению военно-технического сотрудничества между Москвой и Баку. Согласно Центру, в рамках данного сотрудничества, в течение последующих 2-3 года Азербайджаном предполагается закупка российских вооружений на 4 млрд. долл., а также российские компании будут привлечены к ремонту и модернизации вооружений и военной техники вооруженных сил Азербайджана. Многие аналитики уже предрекают то, что с увеличением российско-азербайджанского ВТС, будет уменьшаться уровень сотрудничества Баку с Брюсселем (НАТО). Предпосылкой данному сотрудничеству является и то, что как Иран (в иранской провинции Гилян создается новый “Комплекс военно-морской подготовки имени имама Хомейни” для бойцов КСИРа), так и Туркмения (строительство военно-морской базы в порту Туркеменбаши) в последние годы усиливают свое военное присутствие на Каспии, который все еще является проблемным регионом. Россия, будучи ключевым игроком в данном непростом Черноморско-Каспийском регионе, может играть роль посредника, а также, возможного защитника интересов Баку, но в случае определенных договоренностей, по которым стороны могли провезти консультации. Вопрос может идти также и о возможном участии Азербайджана в интеграционных объединениях, предложенных Россией своим союзникам: Таможенном союзе (ТС), а также Евразийском союзе – (ЕАС). Говоря о том, насколько данный визит, а также возобновление диалога между Москвой и Баку скажется на Армении и ситуации в регионе, следует отметить, что Армения и Россия являются стратегическими партнерами, членами одного военно-политического блока – Организации договора о коллективной безопасности (ОДКБ). Несмотря на ту панику, поднятую некоторыми армянскими аналитиками и политологами, следует четко определить, что Россия имеет свои интересы на Южном Кавказе, которые не всегда созвучны армянским. Сам факт возможных достигнутых договоренностей России с Азербайджаном по ВТС, не должен пугать Армению, а, наоборот, данным шагом она получает большую транспарентность в деле военных закупок соседнего Азербайджана, так как с увеличением объемов покупок российского вооружения, будет уменьшаться и сотрудничество Азербайджана с Израилем, Украиной и т.д. Россия же, в качестве основного игрока в регионе, а также страны-сопредседателя Минской группы ОБСЕ по нагорно-карабахскому конфликту, на данный момент, не заинтересована в дестабилизации региона в связи с началом боевых действий в Нагорном Карабахе. Тем самым, она всеми силами будет сохранять баланс сил в зоне конфликта, поддерживая союзницу по ОДКБ – Армению, являющуюся гарантом безопасности Нагорно-Карабахской Республики (НКР). Следовательно, подводя итог данному визиту, следует отметить, что он не дал ожидаемых результатов, по крайней мере, в краткосрочной перспективе изменений не следует ожидать, а стоит дождаться завершения президентских выборов, на которые он и был нацелен. Возможное же улучшение российско-азербайджанских отношений после выборов, на фоне некоторого похолодания между Москвой и Ереваном из-за процесса Ассоциации с ЕС последней, потенциально могут повлиять на ситуацию в регионе.

Աղբյուրը` http://kavnews.ru/analitika/item/1740-%D1%80%D0%BE%D1%81%D1%81%D0%B8%D0%B9%D1%81%D0%BA%D0%BE-%D0%B0%D0%B7%D0%B5%D1%80%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D0%B4%D0%B6%D0%B0%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B5-%D0%BE%D1%82%D0%BD%D0%BE%D1%88%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%8F-%D0%B2%D0%B7%D0%B3%D0%BB%D1%8F%D0%B4-%D0%B8%D0%B7-%D0%B0%D1%80%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D0%B8.html

Ձախողված երկրների ինդեքս: Հայաստանը 105-րդ տեղում է:

Ամերիկյան «Խաղաղության ֆոնդը» հրապարակել է 178 երկրների ցուցակ՝ ըստ չկայացվածության ինդեքսի: Ինչպես հաղորդում է "Взгляд"-ը ինդեքսի հաշվարկման համար հաշվի են առնվում այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են՝ բնակչության վրա բացասական ազդեցությունը, «ուղեղների արտահոսքը», տարբեր սոցիալական պմբերի միջև փոխհարաբերությունները, տնտեսական զարգացումը, իշխանության լեգիտիմության աստիճանը, արտքաին ինտերվենցիայի հավանականությունը և այլն:

Հետխորհրդային երկրներից կայացվածության ամենաբարձր ցուցանիշներն ունեն Լիտվան (150-րդ տեղ), Էստոնիան (145) և Լատվիան (140): Նախկին ԽՍՀՄ երկրներից հաջորդը Ուկրաինան (117) է: Ղազախստանում (109), Հայաստանում (105), Մոլդովայում (83), Բելառուսում (81) և Թուրքմենստանում (80) իրավիճակը ավելի վատ է, սակայն համեմատած Ռուսաստանի նրանք ունեն ավելի բարձր ցուցանիշներ: Իրավիճակը ամենավատը Ադրբեջանում (76), Վրաստանում (55), Տաջիկստանում (51),Ղրղզստանում (48) և Ուզբեկստանում (44) է:

Որպես հետխորհրդային երկրների հիմնական խնդիրներ նշվում են քաղաքական էլիտայի մասնատվածությունը, լեգիտության պակասը, կոռուպցիայի բարձր մակարդակը, կառավարության արդյունավետության ցածր մակարդակը և ստվերային տնտեսությունը:
Համաձայն ֆոնդի հրապարակման աշխարհի ամենակայացված երկիր է ճանաչվել Ֆինլանդիան (178), իսկ չկայացված պետություն՝ Սոմալին (1):

Ինդեքսի տվյալներն ավելի մանրամասն դիտեք այստեղ:  

ԵՄ-ն ՌԴ-ին խնդրում է չսպառնալ Ուկրաինային

Եվրամիությունն անընդունելի է համարում Ուկրաինայի դեմ ՌԴ տնտեսական սպառնալիքները՝ կապված ԵՄ հետ ասոցացման պայմանագրի ստորագրման հետ: Այդ մասին հաղորդվում է Եվրապական հանձնաժողովի ներկայացուցիչ Ջոն Քլենսիի մեկնաբանությունում:

Քլենսիի խոսքերով՝ ԵՄ-ն կասկածում է, որ Ռուսաստանը ունի բավական պատճառներ ուկրաինական ապրանքների ներկրումը սահմանափակելու համար, հաղորդում է Интерфакс-Украина-ն:

Նա նաև նշել է, որ ԱՊՀ երկրների միջև ազատ առևտրի գոտու շրջանակներում եվրոպական ապրանքները, որ Ուկրաինա կմատակարարվեն ապագա ազատ առևտրային գոտու միջոցով, համաձայն մաքսային կանոնների, Ուկրաինայից Ռուսաստան արտահանելուց ոչ մի արտոնությունների չեն կարող հավակնել:

«Այսպիսով՝ երրորդ կողմի հետ Ազատ առևտրի համաձայնագրի ստորագրումը չի կարող դիտվել որպես արդարացում՝մաքսային գործընթացների խստացման համար»,- նշել է Քլենսին:

Եվրահանձնաժողովի ներկայացուցիչը միևնույն ժամանակ հիշեցրել է, որ ԵՄ-ն ներկայումս առևտրային խնդիրներ ունի թե՛ Ռուսաստանի, թե՛ Ուկրաինայի հետ:

«ԵՄ-ն սպասում է, որ գործընկերների հետ այդ խնդիրների լուծումը կլինի հնարավորինս արագ՝ ԱՀԿ շրջանակներում Ուկրաինայի և Ռուսաստանի ստանձնած պարտավորությունների տառին և ոգուն համապատասխան»,- ընդգծել է Քլենսին: